Op 14 januari jl. heeft Peter Bergambagt een zeer boeiende lezing gehouden met als titel “De verzwegen ramp van de Christelijke HBS” aan de Jachtlaan.
Na een introductie over zichzelf vertelt hij eerst over het ontstaan van en over het gebouw van de Chr HBS, de voorloper van het huidige Chr. Lyceum.
Hij vertelt ons dat er op maandag 7 oktober rond 11 uur in de ochtend een militair vliegtuig boven Apeldoorn vloog, waarbij het opviel dat het vliegtuig steeds gas terug nam en daalde en weer flink gas gaf om te stijgen en vervolgens koerste richting de Jachtlaan. Het vliegtuig verloor daar hoogte en raakte het dak van de gymzaal van de school, waarbij de benzinetank loskwam en een vuurzee veroorzaakte in de gymzaal waar 27 kinderen en hun leraar met de gymles bezig waren. Het vliegtuig stortte vlak achter de school neer, waarbij de piloot omkwam. In de school was het paniek en chaos.
Uiteindelijk overleden 22 kinderen. Peter vertelt ons verhalen van een aantal ooggetuigen en overlevenden en over de impact dat dit op hun leven heeft gehad. Hij toont foto’s en een fragment van het Polygoon journaal over de begrafenis. Vervolgens vertelt hij iets over de jaarlijkse herdenkingen op de begraafplaats aan de Soerenseweg.
In het tweede deel vertelt hij ons over de piloot (Max Christern) en zijn gezin. Deze had een Duits paspoort maar voelde zich Nederlander en wilde graag mee vechten tegen de Duitsers. In de jaren ‘44 zat hij in het verzet in de plaats Horssen. Na de bevrijding werd hij in Engeland opgeleid tot piloot.
Op de dag van de ramp kreeg hij te horen dat hij met het vliegdekschip de Karel Doorman naar Nederlands Indië mocht om daar ingezet te worden. Hij had die dag geen opdracht om naar Apeldoorn te vliegen, maar waarom hij dit wel deed blijft gissen. Met alle fatale gevolgen van dien.
Misschien om zijn moeder aan de Ribeslaan te groeten? Was het overmoed, was het een mechanisch defect? Men denkt het eerste. Alle rapporten van defensie over deze vliegramp zijn niet openbaar en er is door defensie nooit duidelijkheid gegeven.
Tot slot vertelt hij ons dat hij graag dit verhaal, bij velen onbekend en in de gezinnen van de slachtoffers verzwegen, onder de aandacht brengt. De ramp is onlosmakelijk met de school verbonden en moet herinnert blijven.
Literatuur:
- 7-10-1946 Waarom? – Commissie gedenkboek vliegramp 1946 Apeldoorn
- ‘Ik huil de tranen van mijn moeder’ – Dies Griffioen
- Het ongeluk van oom Max – een familie geschiedenis – Max Christern